Weblog

“Toen ik klein was moesten we altijd de prauw gebruiken om
bij de tuin te komen”, vertelt een kennis van ons. “We kwamen dan altijd langs
een dorp waar bunian’s woonden. Dat is een type djins, die kun je normaal gesproken niet zien. Heel soms wel. Ze eten hetzelfde eten als ons, de Maleiers. In hun dorp mochten we niet komen.

Op een dag ging ik samen met mijn vader en mijn jongere zusje naar de tuin. Toen we klaar waren moesten we wachten tot het getij weer opkwam, zodat we met het getij mee terug konden roeien naar het dorp. We woonden dichtbij de zee, in een moerassig gebied. (Voor de mensen onder de rook van Rotterdam en dichterbij Dordt: een soort Biesbosch.) Terwijl we wachtten op het getij waren mijn zusje en ik aan het spelen. We raakten steeds verder bij de tuin vandaan en kwamen dichterbij het dorp met de bunians. Ik liep een klein eindje daar naartoe en zag een prachtige laan. De kruinen van de bomen sloten boven de laan, zoals een oprijlaan naar een paleis. Ik vond het heel mooi, maar werd ook bang, het was zo mooi! Dus ik ging snel terug naar mijn vader en mijn zusje. Ik vertelde wat ik gezien had. Mijn vader wilde daarna ook gaan kijken en liep naar het dorp met de bunians toe.

En toen… kwam hij niet meer terug. Toen hij wel terug kwam was dat pas na drie dagen. Maar in mijn vaders beleving was hij er maar een paar uur.”

Aan het taalleren thuis.

“Djins kunnen ook trouwen met mensen en kinderen krijgen. Maar als je liegt, sturen ze je weg. Een man uit ons dorp was getrouwd met een djin uit het dorp naast ons. Hij had daar een vrouw en drie kinderen. Een van de kinderen wilde graag met zijn vader mee, maar de vader wilde dat niet. Hij probeerde zijn kind af te leiden en zei: “Als ik terug kom neem ik een vogel mee die ik geschoten heb.” Maar toen hij terug kwam was hij het alweer vergeten en had hij geen vogel bij zich. Toen stuurde zijn vrouw hem weg. Zo kwam de man weer terug in ons dorp. Hij was helemaal veranderd en was niet meer zoals hij eerst was.”

Zo ziet een gerecht met kippenvoeten er uit. Dit keer alleen de velletjes.

Docent Bibi legt uit hoe ze haar nasipap maakt.

Eerst nog even over de muggen: net 1,5 uur buiten gezeten
tijdens het eten, en weer 8 keer gestoken!

Sommige mensen in het dorp houden ontzettend van honden.
Andere mensen weer helemaal niet. De Iban houden van vroeger uit van honden, die
ze gebruikten bij de jacht. De Maleiers houden er helemaal niet van, omdat het
houden en aanraken van honden ‘ haram’ is. Deze twee groepen zijn de grootste
groepen die in het dorp wonen.

Sommigen hebben een hap uit hun oor, of heel weinig haar.
Niet iedereen zorgt dus even goed voor de honden, en het lijkt ook dat er een
heel aantal zijn die geen eigenaar hebben. We hoorden van een Maleier dat ze
bij de gemeente had geklaagd hierover. Vervolgens was de betreffende instantie
langs geweest in het dorp om de loslopende honden te vangen, maar het bleek dat
ze toch allemaal een eigenaar hadden.

De honden lopen dag en nacht langs en vooral óp de weg. Dat
is met name ’s avonds niet zo’n prettig idee. De verlichting in het dorp is
niet heel uitgebreid, en dan zie je zo’n hond op het laatste moment voor je
auto. Ook liggen ze rustig op de weg te liggen en stappen op het laatste moment
nog eens op voor een auto.

Nog een positief verhaal. Onze docenten hebben sinds kort
twee jonge hondjes. Gelukkig zorgen ze goed voor hun hondjes. Laatst waren ze
er mee naar de dierenarts omdat ze hoestten. Ook hoorden we dat ze ze elke dag
wassen. Het zijn echt grappige beestjes!

We moesten i.v.m. met ons verblijf een paar dagen naar Singapore. Dit
is wat de pot daar schaft…

We willen af en toe iets schrijven over de dieren hier. Laten we beginnen met de hele kleine. Onze manier van omgaan met muggen is nogal gewijzigd sinds we hier voet aan wal zetten. Toen we in het begin hier kwamen maakten we ons er niet druk over, ach een muggenbeet dat hoort erbij. Totdat je dagelijks zo’n 4 of 5 keer gestoken wordt, op een gegeven moment vindt je dat niet leuk meer. We leerden elke dag een beetje meer over hoe zo’n steek verloopt. Het liefst kiezen ze plekken waar je ze niet zo in de gaten hebt. Achter je ellebogen bijvoorbeeld. Of bij je enkels.

Zie hem daar hangen

Bij Frans wordt het gelijk een grote rode bult, bij Ans is het eerst een kleine witte plek die langzaam wegtrekt en een kleine rode plek achterlaat. Bij Frans begint het gelijk ontzettend te jeuken. Bij mij doet het gemeen pijn, zoals een speldenprik, en gaat het daarna jeuken. Frans heeft wel de meeste pech denk ik, bij hem blijft het flink lang jeuken.

Wat een beetje zorgelijk is, is dat de muggen dengue kunnen verspreiden. Het schijnt momenteel vrij vaak voor te komen hier. We hebben van alles aangeraden gekregen tegen muggen. De mensen hier spuiten met insectenspray, maar dat is niet echt gezond. Ze spuiten er zo ongeveer drie maal daags mee, dus we krijgen al genoeg van dat gif binnen als we bij mensen thuis zijn.

We begonnen met de crème die de GGD aanraadt, met DEET, maar ook dat is nogal chemisch en je krijgt er een hele warme huid van. Dat kan dus ook niet goed zijn.

Muggenbewapening

Inmiddels houden we het bij een spray met citronella en tea tree olie voor als we buiten zitten. Binnen worden we steeds handiger in muggen met de hand doden. We hebben het afgekeken van de mensen hier. Je klapt met twee handen in de lucht en zorgt dat de mug er tussen zit! Er is ook een andere methode, waar we nog niet zo handig in zijn. Je wacht tot de mug op iemand zit en slaat hem vervolgens dood tegen de ander aan. Zo slaat de vrouw van de homestay regelmatig haar man tegen zijn hoofd…

Je raadt nooit wat we laatst gegeten hebben. Een bolletje met ijs! Geen bolletje ijs, maar een bolletje MET ijs. Als je het samen binnen ziet komen, denk je: ze gaan toch niet dat ijs op brood doen? Maar ja hoor, toch wel. Het was best lekker. En het kwam bovendien uit een warm hart, speciaal gekocht omdat wij op bezoek kwamen. We waren op bezoek bij de ouders van onze docent, in het dorp waar hij vandaan komt.

Frans en docent Dolley - ze kijken vanaf een hoogte naar het dorp van Dolley

Dorp van Dolley

Overigens heeft Frans inmiddels ook een oog van zalm op. Best lekker aldus Frans, al zei hij later op de avond dat hij hem nog in zijn maag voelde rollen.

We zijn lekker bezig met taalleren. Frans is een aantal weken geleden ook begonnen met praten. Ja, het voelt soms echt alsof we kinderen zijn, dan zie je mensen kijken: wat bedoelen ze eigenlijk te zeggen? Maar over het algemeen hebben we het gevoel dat we goed vooruit gaan. Voorheen in Papua sprak ik de taal zonder vervoegingen, zoals de meeste mensen op straat doen, maar nu leren we ook de juiste voor- en achtervoegsels te gebruiken. We hebben nu drie docenten, zodat we ieder elke dag les hebben.

het zusje van Dolley in het midden, ze gaf ons ook les

Docent Bibi woont aan de overkant van de weg

 Verder eten we mee met de familie bij wie we wonen. We leren ze steeds beter kennen en gaan soms ook samen weg. De ouders spreken Maleis met ons, de kinderen geven de voorkeur aan het Engels. Als we met hen eten staat vaak de tv aan, en zien we de meest gruwelijke dingen voorbij komen. Monsters, enge gevaarlijke dieren die op mensen zitten, ook veel geweld. Laatst begrepen we van de vrouw des huizes dat je al die enge dingen ook kunt zien als een vorm van kunst, creativiteit.

Op deze foto staan de mensen bij wie we wonen (en een Poolse toerist)

Inmiddels hebben we ook een auto kunnen kopen. Het is er een uit 1993, maar sinds hij gerepareerd is rijdt hij prima. Auto’s worden hier over het algemeen goed onderhouden, waardoor ze langer mee gaan. We zijn blij dat we nu makkelijker door de stad kunnen bewegen!

De durian is een vrucht die ontzettend stinkt, toch vindt iedereen het
erg lekker.

Frans in onze tijdelijke bungalow.

Geitenmelk en rijstmelk douchegel.

Uit deze bak wassen we ons

Frans en onze gastheer Abang Hadji bij een longhouse